Emma en het Kristallen Kasteel

Het pad door het Fluisterbos was smaller dan Emma had gedacht. Boven haar hoofd ritselden de bladeren, alsof de bomen elkaar geheimen vertelden.

Luna liep dicht naast haar. Haar manen gloeiden zachtjes roze, zoals altijd wanneer ze een beetje zenuwachtig was. ‘De zon zakt al,’ fluisterde ze. ‘Het Kristallen Kasteel gaat dicht als het donker wordt.’

Toen hoorde Emma iets. Achter een omgevallen boom klonk een klein, piepend geluidje. En verderop glinsterde iets blauws tussen de varens.