De sleutel van de sterrenwacht

De sterrenwacht was al uren dicht. Dat is een oud, rond gebouw boven op de heuvel, met een koperen telescoop zo groot als een boomstam en kaarten die naar stof en potlood ruiken.

Ties, negen jaar, met een ronde bril en altijd een plan, klikte zijn zaklamp aan. Het glas was rood. "Rood licht," legde hij uit, "want dan blijven je ogen aan het donker wennen." Nour, ook negen, klom al op de voet van de telescoop. Aan haar gordel bungelde haar krijtzakje.

"Vannacht," zei Ties, en zijn stem trilde een beetje, "komt de komeet langs. Een bal van ijs met een staart van licht. Als we hem missen, komt hij pas over honderd jaar terug."

"Dan missen we hem gewoon niet," zei Nour. Ze keek omhoog. En toen zweeg ze.

Boven hen sloot de koepel als een dicht ijzeren deksel. Geen spleet. Geen streepje sterren. De grote koperen telescoop stond klaar en staarde naar niets dan ijzer.

"Daar!" wees Nour. Hoog aan de ronde muur hing een groot ijzeren rad, een wiel met spaken, zo breed als een tafelblad. Dat is het koepelrad: draai je eraan, dan schuift de koepel open. Het zat dik onder het stof.

Nour was de houten trap al op voordat Ties kon zeggen: "Wacht." Ze pakte het rad met twee handen, zette haar voeten tegen de muur en trok. Het rad kraakte. Het draaide een klein stukje mee, niet meer dan een vinger breed. Toen stond het stil, muurvast, alsof iemand het van binnenuit vasthield.

Nour veegde met haar mouw over het stof. "Ties! Er staat een getal in gekrast!" riep ze naar beneden. Ties hield zijn rode licht omhoog en voelde zijn hart bonken. Ergens in dit gebouw lag het antwoord — en de nacht werd korter.